หากใครสนใจอยากรู้เรื่องโคปิค หรือสนใจอยากได้โคปิคติดต่อถามเราได้นะ
และ>>http://notestory.exteen.com/20080813/entry-1 (โปรโมตของพี่ชาย อิอิ) อุปกรณ์วาดการ์ตูน
edit @ 13 Oct 2009 15:18:23 by Nyoro-o-Baboo
คิดถึงชินจัง จอมแก่น(เครยอน ชินจัง)
ก่อนอื่นต้องขอไว้อาลัยให้กับ อ.โยชิโตะ อูซุยด้วยค่ะ T^T
เครยอน ชินจัง
เรื่องนี้ จำได้ว่า อ่านตั้งแต่เด็กๆ เลย 5-6 ขวบเอง อ่านของเจ้ เจ้เค้าซื้อไว้ทุกเล่ม เราก็เลยได้ผลพลอยได้อ่านไปด้วย อิอิ
ชอบเล่มที่ชินจังโกรธกับแม่ ที่แม่ของชินจังคิดว่าชินจังโกงเงิน แต่ชินจังก็ไม่ยอมบอกความจริงว่าเอาเงินไปช่วยคนอื่นที่เอาเงินมาซื้อของไม่พอ (ซื้อของไว้ก่อนจะไปทรรศนะศึกษา จำบ่ได้ว่าเล่มอะไร)
ตอนนี้ที่ไทย ในเล่มแบบธรรมดา ออกถึงแค่ 27 เมื่อเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา
ชินจังถือเป็นการ์ตูนที่เนชั่นดองนานเหมือนกันกว่าจะออกแต่ละเล่ม เลยเป็นเหตุให้การ์ตูนที่ใกล้ๆ กัน ออกไปกว่าสี่สิบห้าสิบเล่มแล้ว อย่างโคนัน ที่มาทีหลังนั้นปาไปหกสิบกว่าเล่มแล้วจ้า
แต่เคยได้ข่าวมาว่า การ์ตูนที่ไทยออกมาหน้ามากกว่าที่ญี่ปุ่น เลยเป็นเหตุให้ที่ไทยดูเล่มน้อยๆ ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่า
(ภาพจาก www.comtoon.com จ้า)
แต่ยังไงๆ ก็ยังชอบชินจังอยู่ดี ^^ ไม่ว่าจะเป็นแบบมังงะ(จะติดตามตาหลอดปายย) อนิเม ฯลฯ
edit @ 29 Sep 2009 21:05:34 by Nyoro-o-baboo
My Profile
Name : Pear ลูกแพร์(สาลี่)
Name in Chinese language : 王纯真 (Wang Chunzhen) ห้ามแปลเป็นไทยเด็ดขาด ><
Day of Birthday : Sunday
Favourite color : Orange Pink
Favourite Book : Wan Wan Sana
Hobbies : Play an internet, Play a game
Special talent : sleep (in the classroom)
School : Huachiew Chalermphrakiet University
Department : Libaral Arts
พอแล้ว ขี้เกียจพิมพ์อังกฤษแล้ว
พิมพ์เป็นไทยดีกว่า ^^
ถ้ามีเวลาว่าง แพร์ก็จะนั่งดูอนิเมญี่ปุ่น ไม่ก็เล่นเกมส์ตามเว็บ
ชอบที่สุดคือเกมส์ ทำขนมปังปลาญี่ปุ่นในเว็บกระปุก กับเกม
เสิร์ฟอาหารให้ลูกค้า (ติงต๊องมาก แต่สนุกมากๆ เลยนะ)
เรื่องแรกเลย >>ที่อยากแนะนำ สำหรับ คนที่ยังไม่รู้ว่าอนิเมคืออะไร
Anime หรือ Animation แต่ว่า Anime น่าจะเป็นภาษาญี่ปุ่นมากกว่า อะนิเมะ
ก็เหมือนๆ กับการ์ตูนที่เราดูกันทั่วไป เพียงแต่ Anime จะใช้เรียก(เฉพาะ)การ์ตูนญี่ปุ่น
อะนิเมะ ต้องเป็นการ์ตูนที่วาด หรือใช้การฟฟิคทำ หรือ CG ก็ได้ ไม่ใช่แบบละคร
ถ้าเป็นแบบละคร ก็มีหลายเรื่องที่โดนเอาไปทำจากมังงะ Manga(หนังสือการ์ตูน)
อย่างเช่นเรื่อง โรงเรียนนักสืบ Q เนกิมะ ในหนังจะใช้ว่า Negima Live Action ถ้าจำไม่ผิด
แต่ว่า Negima ภาคคนแสดง ยังไม่เคยดูเลยง่ะ ในไทยยังไม่มีใครเอาไปทำซับไทย
มีแต่ซับอิงค์ ยังหาโหลดยากอยู่ ในบิทก็ไม่มีคนเอาไปปล่อยเลยง่ะ T^T เคยดูตัวอย่าง
ใน youtube แล้ว ดูไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ เลยเห็นแค่ตัวละคร ตัวเนกิมะเอาผู้หญิงมาแสดง
แต่ว่าแต่งตัวละครได้เหมือนมากๆ
แนวการ์ตูนญี่ปุ่นที่แพร์ชอบดู : ไม่มี เพราะเห็นเรื่องไหน ลายเส้น หรือตัวละครวาดออกมาสวยก็จะดู และนั่นก็คือหลักที่แพร์เลือกซื้อการ์ตูนด้วย ถ้าเรื่องสนุก แต่ลายเส้นดูไม่ชอบ (แล้วแต่รสนิยมของคนอ่านด้วยนะ^^)ก็จะไม่ซื้ออ่าน เพราะอ่านแล้วไม่รู้เรื่องง่ะ อย่างตอนแรกมีอคติกับการ์ตูนผู้ชายแบบสู้ๆ มาก แต่พอได้มาอ่านเรื่อง ซามูไรพเนจนรทีนะ ก็เลยชอบเลย เพราะว่า เป็นเรื่องที่มีคติธรรมดีมากๆ เลย (แม้ว่าตอนฉากสู้กันโช้งเช้งๆ แพร์จะเปิดข้ามหมดก็เหอะ คนเขียนรู้คงด่าตายเลย เพราะอ่านตอนฉากสู้ไม่รู้เรื่อง เลยเปิดผ่านอย่างรวดเร็ว เล่มไหนที่สู้กันแทบทั้งเล่ม ก็อ่านไม่ถึงสิบห้านาทีเสร็จ --")
ตัวละครที่ชอบที่สุดในเรื่อง ซามูไรพเนจร (ชอบรองลงมาจากตัวพะเอก เคนชิน) ก็คือ เซตะ โซจิโร่
ตัวนี้ ถูกมารร้าย ชิชิโอะ พาไปเลี้ยงจนโต และได้กระบวนท่าที่รวดเร็วมากจนเคนชินยังต้องอึ้ง แต่โซจิโร่โดนสอนในแบบผิดๆ ว่า โลกนี้ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ใครใหญ่และเก่งก็ต้องรอด เลยทำให้มีแต่การฆ่ากัน ซึ่งโดนเคนชินสั่งสอนไปเรียบร้อย
ลักษณะเด่นของตัวละครนี้ก็คือ รอยยิ้ม (ฮิฮิ) โซจิโร่จะยิ้มตลอด และฝืนยิ้มด้วยล่ะ แม้ว่าจะเจออะไร ก็จะยิ้มตลอดเลย น่ารักมากๆ
MYSELF ; YOURSELF
นี่ อันนี้คือ หนึ่งในอะนิเมที่แพร์ได้ดู จริงๆ ได้ดูจบไม่กี่เรื่องเอง เพราะบางทีดูจะจบแล้วก็ขี้เกียจดูต่อ
เรื่องนี้ชื่อเรื่องว่า Myself; Youself แนวเรื่องแบบรักเศร้าๆ เรื่องนี้ประมาณ 2 ปีที่แล้ว โดย Takumi Nakazawa
เป็นนิยายมาก่อนด้วย แถมเรื่องนี้ยังได้ทำเป็นเกมเพลย์ 2 อีก
: :
เป็นพะเอก ซานะ ที่จากบ้านเกิดไป แล้วกลับมาอีกทีตอนโตแล้ว มาเรียนมอปลาย
แล้วได้มาเจอเพื่อนๆ มากมาย รวมถึงเพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่สมัยเด็กด้วย หนึ่งในนั้นก็มีนางเอก นานากะ
แต่พอวันที่ซานะเจอนานากะครั้งแรกในห้องเรียนตอนเช้า (หลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานและเผชิญหน้ากัน) ซานะกลับไปทักนานากะว่า "ยินดีที่ได้รู้จักนะ" ก็เลยโดนนานากะ....โกรธ เลย 55+
ซึ่งแน่นอนว่า ซานะกับนานากะ สนิทกันตั้งแต่เด็ก แล้วโตขึ้นมาก็ยังไม่ลืมกัน
ซานะสามารถคุยกับเพื่อนเก่าๆ ทุกคนได้อย่างสนิท แต่ขาดก็แต่นานากะ ที่ดันไปทักอะไรแบบนั้นไม่รู้ ก็เลยยังคุยกันได้ไม่สนิทเหมือนเก่า
แล้ว พะเอก มีความสามารถคือ การเล่นเปียโนด้วย โตขึ้นมา ซานะ ก็ลืมๆ เพลงที่เคยได้เล่นไปจนหมด จะเหลือก็แต่เพลงที่นานากะเขียนให้ซานะเล่น ซึ่งซานะ จำเพลงนี้ได้ดี นานากะเองก็เล่นไวโอลินเป็นด้วย
ตอนจบ....
edit @ 9 Aug 2009 13:49:15 by Nyoro-o-baboo
edit @ 9 Aug 2009 14:26:02 by Nyoro-o-baboo
